Ten kalkulator wykonuje dwa rodzaje obliczeń dla powierzchni i przekroju kanałów wentylacyjnych oraz kształtek. W pierwszym trybie wyznacza minimalne pole przekroju kanału na podstawie strumienia objętości powietrza i wybranej prędkości przepływu. W drugim trybie oblicza pole powierzchni (powierzchnię rozwinięcia) kanałów i elementów, aby oszacować ilość materiału, farby lub izolacji termicznej.
Zasada obliczeń. Minimalne pole przekroju wynika z zależności między wydatkiem a średnią prędkością. Wydatek jest przeliczany na m³/s, a prędkość podaje się w m/s. Następnie kalkulator oblicza pole przekroju w m² i w razie potrzeby przelicza je na cm². Potem wyznaczane są wymiary geometryczne.
A = Q / v
Jednostki i przeliczenie wydatku. W obliczeniach używa się Q w m³/s. Jeśli wydatek jest podany w m³/h, to Q = Qm³/h / 3600. Jeśli wydatek jest podany w l/s, to Q = Ql/s / 1000. Prędkość v podaje się w m/s bez dodatkowych współczynników.
Kanał okrągły. Średnica jest wyznaczana z wymaganego pola przekroju. Kalkulator podaje średnicę w milimetrach.
D = √(4A/π)
Kanał prostokątny. Dla przekroju prostokątnego stosuje się zależność A = a·b. Jeśli użytkownik nie określi proporcji boków, kalkulator pokazuje wariant „kwadratowy” a = b = √A jako neutralną rekomendację startową. Jeśli użytkownik zmieni jeden bok, drugi jest przeliczany tak, aby pole pozostało równe obliczonemu minimalnemu przekrojowi: b = A/a lub a = A/b. Dzięki temu obliczony przekrój pozostaje stały dla dowolnej wybranej proporcji boków.
Prędkość powietrza v. Prędkość bezpośrednio wpływa na wymagany przekrój poprzez A = Q / v. Większa prędkość zmniejsza wymagany przekrój, ale zwykle zwiększa straty ciśnienia i hałas. Jako orientacyjne wartości często stosuje się 2-4 m/s w budynkach mieszkalnych, 3-6 m/s w biurach oraz 5-10 m/s w obszarach przemysłowych i na przewodach głównych. Ostateczny wybór zależy od wymagań akustycznych, dostępnego miejsca i dopuszczalnych strat ciśnienia.
Co jest obliczane. W trybie pola powierzchni kalkulator oblicza zewnętrzną powierzchnię wybranego elementu w m² na podstawie wymiarów geometrycznych w mm. Następnie pole jest mnożone przez liczbę identycznych elementów. W obliczeniach używa się π = 3.141592653589793. Przeliczenie z mm² na m² wykonuje się przez podzielenie przez 1 000 000.
Podejście ogólne. Dla każdego kształtu stosowana jest formuła powierzchni rozwinięcia oparta na długościach tworzących i obwodach przekrojów. W niektórych kształtkach uwzględnia się naddatek p (w mm), który dodaje pole na zakład, połączenie lub praktyczny zapas wykonawczy.
Oznaczenia. Wszystkie wymiary liniowe we wzorach poniżej podaje się w milimetrach. Pole jednego elementu jest obliczane w mm². Aby przeliczyć na m², stosuje się Sm² = Smm² / 1e6. Jeśli liczba elementów wynosi k, to Stotal = Sm² · k.
S = π·D·LS = 2·(A+B)·LS = π·D·P + π·(D/2)²S = A·L + 2·(A+L)·HS = 2·(A+A1)/2·√(((B−B2)/2)²+H²) + 2·(B+B2)/2·√(((A−A1)/2)²+H²) + A1·B2S = H·(B+C) + A·√((B−C)²+H²) + A·H + A·CKalkulator stosuje rozwinięcie kolana segmentowego z liczbą segmentów r zależną od kąta a: a=90° → r=2, 60° → r=3, 45° → r=4, 30° → r=6, 15° → r=12. Dla kątów 90° i 60° stosuje się korektę e=2, w pozostałych przypadkach e=0. Następnie: s = π/r·D/2/(e+2) + 15, o = π/r·D/(2e+2). Pole końcowe: S = π·D·100 + π·D·(2·(s+o/2)·0.1 + e·(s+o)) + π·D·(p+2.5)·2
S = 4·(A+B)·p + π·((R+A)²−R²)·a·2/360 + π·R·a·B/180 + π·(R+A)·a·B/180S = π·√(L²+((D−d1)/2)²)·(D/2+d1/2) + π·D·p + π·d1·pS = 2·(A+a1)/2·√(((B−b1)/2)²+L²) + 2·(B+b1)/2·√(((A−a1)/2)²+L²) + (2·a1+2·b1+2·A+2·B)·pWielkości pośrednie: s = (2A+2B)/π, α = atan(L/((s−D)/2)), v = (s/2)/cos(α), u = (D/2)/cos(α), d = 0.5·√(v²−(A/2)²)·A, l = 0.5·√(v²−(B/2)²)·B, h = 4·asin((A/2)/v) + 4·asin((B/2)/v). Wynik: S = |2d + 2l − π·u²·h/360 + (2A+2B)·p + π·D·p|
S = π·D·L + π·d2·l2S = π·D·L + 2·(a2 + 0.9·b2)·l2S = 2·(A+B)·L + 2·(a2+b2)·l2 − a2·b2S = 2·(A+B)·L + π·d2·l2 − π·d2²/4S = π·D·(√(L²+e²) + 2·p)S = 2·(A·√(L²+e²) + B·L + p·(A+B))Wydatki i prędkości. Przy określaniu projektowych strumieni powietrza i doborze praktycznych wartości prędkości w wielu projektach odwołuje się do serii EN 16798 (wentylacja budynków, parametry środowiska wewnętrznego oraz obliczanie strumieni wentylacyjnych).
Kanały i wyroby. W Europie wymiary i wykonanie kanałów są często zgodne z EN 1507 (kanały prostokątne z blachy) oraz EN 12237 (kanały okrągłe z blachy). Dokumenty te pomagają w doborze typowych rozmiarów, klas szczelności i wymagań konstrukcyjnych. Wzory geometryczne w tym kalkulatorze zależą jednak wyłącznie od wprowadzonych wymiarów.
A = Q / v?To podstawowa zależność między strumieniem objętości Q, średnią prędkością v i polem przekroju A dla przepływu ustalonego. Pozwala szybko oszacować minimalne pole przepływu potrzebne do zapewnienia zadanego wydatku przy wybranej prędkości. Następnie z A wyznacza się wymiary kanału okrągłego lub prostokątnego.
Dla przepustowości i aerodynamiki kluczowe jest pole przekroju. Pole powierzchni służy do oszacowania ilości materiału, farby lub izolacji oraz do przybliżenia powierzchni wymiany ciepła, jeśli rozważa się model cieplny. Dlatego te tryby mają inne zastosowania i dają różne wyniki.
W trybie minimalnego przekroju kalkulator utrzymuje obliczone pole A jako stałe. Jeśli zmienisz bok a, drugi bok jest automatycznie przeliczany jako b = A/a, aby przekrój pozostał równy wymaganemu minimum dla podanych Q i v. Ułatwia to dopasowanie kanału do dostępnego miejsca bez zmiany wymaganego pola.
Przy stałym wydatku podwojenie prędkości zmniejsza wymagane pole przekroju o połowę zgodnie z A = Q / v. Wymiary wynikowe maleją, ale zwykle rosną straty ciśnienia i hałas. W praktyce prędkość dobiera się jako kompromis między gabarytami, akustyką i efektywnością energetyczną.
Naddatek dodaje pole na złącza, połączenia i praktyczne zapasy wykonawcze w obróbce blachy. Nie zmienia pola przepływu, ale zwiększa powierzchnię rozwinięcia, a więc wpływa na szacowaną ilość blachy, izolacji lub powłoki. Jeśli naddatek nie jest potrzebny, ustaw p = 0.